Ciśnienie na wyjazd do Kielc było ogromne. Mieliśmy wiele pomysłów, aby rozreklamować to spotkanie i szybko okazało się, że większość naszych planów jest trafiona, a ludzie zapisali się i wykorzystali pulę biletów najszybciej w dziejach ruchu kibicowskiego Jagiellonii. Już na dwa tygodnie przed odjazdem pociągu specjalnego mieliśmy pełną listę 770 osób, a i tak ciągle dopisywały się nowe osoby, które umieszczaliśmy na liście rezerwowej.

Na wyjazd oprócz fanów z Białegostoku wybrało się liczne grono fan-clubowe, które zaakcentowało swoją obecność (oprócz trunków ze swoich regionów) flagami swoich miejscowości, których sporo wisiało na płocie w Kielcach. Do scyzorów wyruszyliśmy w sobotę 27 lutego tuż po godzinie 4. Nie wszyscy, którzy wyruszyli posiadali bilet, co jest godne uwagi. Podróż przebiegała sprawnie i już po godzinie 11 byliśmy w Kielcach. Szybko przetransportowaliśmy się przegubowcami pod obiekt piłkarski.

Dobrze, że byliśmy tak wcześnie, bo ochrona strasznie się tego dnia ślimaczyła, a ich działania była mozolne i chaotyczne. Dużo osób musiało zostawić swoje paski w depozycie, bo podobno jest to bardzo niebezpieczne urządzenie. Niedługo pewnie będzie trzeba rozpruwać zamki od spodni i kurtek. Na stadion udało się także wejść osobom bez biletów, którzy wykorzystując gapiostwo ochrony przeskoczyli przez bramy. Wiele osób na różne sposoby próbowało się dostać na obiekt piłkarski i tylko kilka osób zostało pod bramami. Na stadionie około 800 osób(w tym około 45 z UJB).

Kibicowsko – doping zaczęliśmy od paru konkretnych okrzyków, które koroniarze z pewnością usłyszeli. W pierwszej połowie według mnie doping był całkiem niezły z naszej strony, gorzej z tym było w drugiej części, ale po przerwie zawsze ciężko się zmobilizować(zważyszy na trudy podróży i inne niedogodności). Najlepiej wyszła nam nasza wizytówka - pieśń „Tylko Ty”, która kilkakrotnie niosła się bo obiekcie miejskim w Kielcach.

Mimo tego, że oba kluby posiadają podobne barwy, to pod tym względem na stadionie prezentowaliśmy się znacznie lepiej. Właściwie żółto – czerwono było tylko u nas na sektorze, podczas gdy większość stadionu wyglądała dosyć szaro i bezbarwnie. Dobry efekt dały jednakowe żółto – czerwone czapki w pasy, które były okazałym dodatkiem do ceny wyjazdu.

Na meczu zaprezentowaliśmy także oprawę. Sektorówkę (kibic z flagą na kiju- sztandarem)+ transparent(Pod jednym sztandarem ku Victorii) + flagi na kijach. Wyszło nie najgorzej, ale mogło zdecydowanie lepiej. Niestety rozmiary sektorówki ktoś pomieszał i nie zajęła ona takiej powierzchni, którą pierwotnie miała zajmować. Nasi złocisto – krwiści rywale(bo na pewno nie żółto – czerwoni) zaprezentowali także 2 oprawy, z czego jedną zdecydowanie skierowaną w naszym kierunku i można powiedzieć, że była dosyć pomysłowa i udana.

Mecz jak mecz – piłkarze obu drużyn walczyli, ale nie było to piękne spotkanie. Niestety nas skarcił Stano, który bronił do niedawna naszych barw. Po meczu piłkarze podziękowali za grę, a my w oczekiwaniu na przegubowce, które miały nas przetransportować na dworzec bawiliśmy się przy rytmach dyskotekowych i w między czasie spaliliśmy także elementy oprawy. Zrobiło się małe ognisko i musiała interweniować straż pożarna, która dostała duże brawa za swoją udaną akcję.

W pociągu w drodze powrotnej panowała niezła biesiada. W każdym z trzech składów ludzie bawili się do końca wyjazdu, który zakończył się jak na nasze eskapady wcześnie, bo tuż przed godziną 1. Wyjazd udany, jedyną niewiadomą, są osoby które gwizdały do nas na postoju w Warce, a po naszej interwencji zapakowały się w fury i odjechały z szybkością światła. . .

DO ZOBACZENIA WE WROCŁAWIU!